Birçok kişi yogayı fiziksel bir pratik olarak tanır. Esneklik, denge, nefes... Elbette bunların hepsi doğru. Ama zaman geçtikçe fark ediyorsunuz ki, yoga matın üzerinde başlıyor ama orada bitmiyor. Aksine, esas yoga matın dışında başlıyor.
İlk yazımda, yoga ile tanışma sürecimi ve 2020’den bu yana nasıl bir yolculuktan geçtiğimi paylaşmıştım. Şimdi, biraz daha içe doğru bir bakış açısıyla devam etmek istiyorum: Yoga benim hayatıma ne kattı? Daha da önemlisi, neyi dönüştürdü?
Öncelikle şunu söylemeliyim: Yoga, bana "durmayı" öğretti. Eskiden bir sorunla karşılaştığımda hemen çözmeye, düzeltmeye, değiştirmeye çalışırdım. Şimdi ise önce duruyorum. Nefes alıyorum. O anın içindeki duyguyu, bedendeki yankısını, zihindeki yankısını izliyorum. Bazen hiçbir şey yapmamak, aslında en doğru şey olabiliyor. Bunu öğretti yoga.
Ve belki de en güzeli, "kusursuzluk" fikrini sorgulamamı sağladı. Çünkü her pozda, her nefeste bedenin sınırlarını yeniden fark ediyorsun. Bugün kolayca yaptığın bir hareket, yarın zor gelebiliyor. Bunu kabullenmek, hayatla da ilişkimi değiştirdi. Artık kendime ve başkalarına daha şefkatli yaklaşabiliyorum.
Yoga bana bir soru daha getirdi:
“Tepki mi veriyorsun, yoksa farkında olarak mı yaşıyorsun?”
Bu soru, sadece matın üzerinde değil, hayatın içinde de rehberim oldu. Zor bir konuşmada, bir karar anında, bir hayal kırıklığında... Hep bu soruyu hatırlatıyor bana yoga: “Anda mısın?”
Bugün artık yoga dersleri veriyorum, ama hâlâ her pratiğe bir öğrencinin kalbiyle başlıyorum. Çünkü yoga bir varış değil. Bir yolculuk. Her nefeste, her tekrar edilen harekette kendini yeniden tanıma hâli.
Ve eğer bu satırları okurken içinizden “Acaba ben de başlayabilir miyim?” diyorsanız, cevabım çok net:
Başlayın.
Ne kadar esnek olduğunuz önemli değil. Nerede olduğunuz da. Yoga, sizi olduğunuz yerden alır ve olduğunuz hâl ile kabul eder.
Geriye sadece bir şey kalır: Kendinize alan açmak.